Engin er ein báran stök

Ég veit að ég er ekki búinn að skrifa neitt í næstum tvo mánuði en það er allt í vinnslu.

En akkurat núna er ég bara að skrifa það sem er búið að vera að valda mér hugarangri í nokkra tíma og þar sem ég er örugglega ekkert neitt gífurlega viðræðuhæfur þessa stundina og sá aðili sem ég var að tala við fyrir fimm mínútum síðan var aðeins of mikið að pæla í hárinu á sér, að þá ákvað ég að tjá mig hér, meira fyrir mig en ykkur.

Í dag greindist góður vinur minn með krabbamein og fyrstu stundirnar eftir að hann sagði mér frá því að þá gerði ég það sama og alltaf þegar ég fæ slæmar fréttir. Ég fann ekkert fyrir því, gerði mér bara alls ekkert grein fyrir því. Ég sagði bara við hann "Ó, ææ, það sökkar. Jæja, ég vona að þú hafir gott kvöld", sem ég stórlega efast að maður geri kvöldið sem maður fær þá fréttir að það þurfi að fjarlæga annað eistað af manni.
Eftir að ég endaði samtalið og lagði síman frá mér, að þá fór ég að horfa á sjónvarpið, svo varð ég smá svangur þannig að ég fékk mér e-ð að narta í, horfði aðeins meira á sjónvarpið, varð mjög fljótlega svangur aftur þannig að ég fór og fékk mér meira að narta. En það virtist ekki skipa máli hversu oft ég fór að narta ég var alltaf svangur,eins og það væri e-ð svarthol í maganum á mér, sem væri auðvitað cool á sinn hátt, sérstaklega ef einhver annar myndi hafa það líka og þau myndu tengjast og mynda ormagöng...
Jesús Kristur, ég get ekki einu sinni klárað eitt skitið blogg án þess að fara að nota grín sem vopn gegn dekkri tilfinningum, allaveganna.
Ennþá svangur, hélt ég áfram að horfa sjónvarpið eins og ekkert væri og scrubs var á. Sem, fyrir þá sem ekki vita, er grín/drama þáttur um lækni og vini hans. Hver þáttur er oftast með einhverskonar lífsspeki þema og það vildi svo skemmtilega til að þessi tiltekni þáttur var um afneitun þegar einhver nákomin manni deyr. Og viti menn, eins og dögg fyrir sólu, að þá sá nákvæmlega það sem ég var að gera og hungrið hvarf. Í staðinn kom depurð og svo byrjuðu allt í einu fleiri niðurbældar tilfinningar að koma upp á yfirborðið og jafn skyndilega og þruman fylgir eldingunni (sem er auðvitað mjög afstætt miðað við fjarlægð ásjáandans frá eldingunni) að  þá byrjuðu tárin að renna niður vanga mína og var stuttu seinna orðið að táraflóði og til að setja smá væminn endi á þetta, að þá byrjaði ég að fyllast létti og þakklæti fyrir alla mína ástvini, gamla sem nýja og suma geymda en ekki gleymda, og alla þeirra kjánalegu hátta sem gerir hvern og einn þeirra að þeirri einstöku manneskju sem þau eru, jafnvel þá sem hafði ekki tíma til að spyrja mig hvernig mér liði með þetta og í staðinn fór að tala um hvort hún ætti að lita á sér hárið.
Þannig að á meðan ég ennþá í þessu svokallaða "Moment of weakness" vill ég bara þakka öllum þeim sem hafa kryddað mína stuttu, en áhugaverðu, tilveru og segja að ég elskahvert eitt og einasta ykkar!!

Kveðja

Steinarr

If only for a moment..

And so the story continues

Jæja gott fólk.

Þá ætla ég að segja ykkur frá gjörðum mínum undanfarið og mun það koma ykkur mjög á óvart hversu stutt ég ætla að hafa þetta núna. Svo stutt að það tekur því varla að minnast á það. The end

 

HAH!!

 

Hélduð þið virkilega að þið mynduð sleppa svona vel? Ég held nú síður, þannig að hættið þessu nöldri, komið ykkur vel fyrir og gerið ykkur tilbúin fyrir enn eina rosalega sögu um lífið hans Steinars.

 

Föstudaginn 15 ágúst ákvað ég að skella mér í litla heimsókn til hennar Þórdísar minnar, sem var bara hreint æðisleg í alla staði.

Ég fékk loksins að hitta þennan alræmda kall sem maður hafði heyrt hana tala svo mikið um og var sá maður gjörsamlega einstakur á mjög góðan hátt. Við náðum sérstaklega vel saman í öskur/hoppa uppí loft keppni yfir ólimpíulandsliðsleik Dana og Íslendinga í handbolta.

Hitti ég einnig Karinu mágkonu, sem er auðvitað alveg einstök persóna, og hjálpuðum við Þórdís henni að setja saman kommóðu í nýju íbúðina hennar. Við fengum einnig það einstaka tækifæri að bíða í ca 1 og ½ tíma eftir kinverskum mat. Á veitingastaðnum, nota bene. Dásamleg lífsreynsla alveg þegar maður er glorsoltinn eftir erfiða kommóðu-uppsetningar-vinnu.

 

En já, eins og venjulega, að þá eiga óvenjulegir hlutir það til að gerast í kringum mig og var þess helgi ekkert frábrugðinn öðrum dögum.

Á föstukvöldið fórum við í pulsuparty og mér til mikillar gremju að þá var verið að tala um party þar sem fólk var að borða pulsur. Þið getið ímyndað ykkur gremju svipinn á mér þegar ég mætti á staðinn ber að ofan í hníþröngum leðurbuxum með sjóarahatt á haus og nýsmurt ra...ehh..höldum áfram með söguna.

Þarna vorum við tvö gagkynneygð og sæl á meðal annara gagnkyneygðra manneskja af hinum og þessum kynjum að borða pulsur og drekka í okkur meiri sælu.

Eftir gott kvöld þar enda ég með að fara niður í down town Árhús með Þórdísi og vinkonum hennar.

Við finnum okkur eitt stk klassa stað sem er hefðarfólki eins og okkur bjóðandi. Nokkrum mínútum síðar dettur mér, af einhverjum orsökum, sem ég man vel eftir en segi ekki frá, í hug að hringja í hann Val  kallinn og í miðju því samtali staulast ein vinkona Þórdísar út og biður mig um að koma til sín. Sem ég svara með snöggu “Bíddu ég er í símanum”.

 

Ætla aðeins að brjóta upp söguna með því að útskýra ástand þessarar tilteknu vinkonu. Málið var að vikuna áður hafði hún verið í aðgerð á fæti og átti hún að nota löppina sem minnst í tvær vikur á eftir. Sem hún, þetta kvöld, ákvað að hunsa. Einnig hafði hún sturtað í sig drykkina, hverjan á fætur öðrum, í partýinu og hef ég sjaldan séð drukknari manneskju.

 

Þannig að eftir að hafa sagt þetta við hana strunsar hún e-ð í burtu. En sem betur fer finn ég hana aftur sitjandi fyrir utan einhvern kebab stað stuttu eftir að ég hef endað samtal mitt við hann Val.

Ég séð að hún er ekki alveg uppá sitt besta og þar af leiðandi ákvað ég að labba  til hennar og voru samræður mínar við hana e-ð í þessa áttina.

“Hæ”

Hún lítur ringluð upp og segir á móti “Hæ”

“Er ekki allt í lagi?” Spyr ég

“Ha? Jújú” Svarar hún

“Þarna, á ég ekki bara að finna handa þér leigubíl heim?”

“Ha? Neinei, ég er góð sko”

“ Þú lítur nú ekki út fyrir að vera neitt rosalega góð sko”

“Ha? Jújú. Ég væri samt til í að fá mér e-ð að borða. Hey eigum við að fá okkur e-ð að borða?”

“ Ég er meira maður í að eyða síðasta fimmtíu kallinum mínum í bjór en mat, en ég get alveg fylgt þér e-ð” Sagði ég, því að henni vantaði greinilega stuðning, bæði að sökum ölvunnar og fótameyðsla

“Hey” Sagði hún þá “ Ég býð þér bara að borða, komdu fáum okkur að borða”

Sjaldan hef ég flotinu neitað þannig að bæði vegna góðmennsku og pínu sjálfselsku ákvað ég að fylgja henni.

Byrja ég á að spyrja hana hvað henni langar í, sem hún er ekki viss á þannig að ég bendi henni á að við sitjum fyrir utan kebab stað og væri erfitt að finna stað nær en það. Henni líst ekkert á það og nokkrum hugdettum seinna stendur hún upp og segir. “Hey, vá, já, hey, þarna förum á Mcdonalds”

Ég horfði í kringum mig og sé hvergi Mcdonalds þannig að ég spyr hana hvort Mcdonalds sé nokkuð langt í burtu. “ Nei, nei” Svarar hún. “Bara rétt hérna hjá”

Við höldum þá af stað á þessa heimsfrægu hamborgarabúllu, eitt stk mannleg hækja, eitt stk haltrandi ofurölvi.

Þegar á Mc-ann var komið, sem var nú töluvert lengra en rétt hjá, að þá pöntum við okkur þessa lúxus máltíð, með frönskum, gosi og öllu fíneríinu. Og erum einnig svo heppinn að fá vitlausa pöntun. Sem ég er ekki enn í dag viss um að hvor átti sök á, afgreiðslumanneskjan eða fullu Íslendingarnir.

Eftir að við höfum fengið pöntunina spyr ég ferðafélaga minn hvert skuli halda til þess að snæða þennan dýrindis veislumat og svarar hún í fljótu bragði. “Hey, förum heim til mín. Þá getum við horft á southpark á meðan við borðum”

Ég stari á hana með aðra augabrúnina ofar en hina og spyr hana hvort það sé ekki helst til langt, þar sem að mig langaði nú að halda djammeríinu áfram eftir matinn.

“Neinei” Svarar hún “Ég á heima hérna rétt fyrir ofan”

Ég lít á hana með svolitlum efasemdarsvip, en hugsa að hún er í engu ástandi til þess að fara ein heim, þannig að ég tók þá ákvörðun að það sakaði ekki að fylgja henni aðeins lengra.

Á leiðinni heim til hennar, sem var svo stutt að við þurftum að vera í leigubíl í tíu mínútur af henni, tekur hún sopa af kókinu okkar, segir oj, réttir mér glasið og segir mér að henda því, því að hún eigi til miklu betra kók heima hjá sér. Ég tek sopa af kókinu, hnippi öxlum, hugsa meh og hendi þvú útum gluggan á leigubílnum. Sem var ekki svo vinsælt hjá manneskjunni sem glasið lenti svo óheppilega til á.

Þegar heim til hennar er komið og einu stykki legubílstjóra hefur verið borgað, að þá löbbum við sæl og glöð að stiga ganginum hennar, hún stimplar inn talnakóðan sem þarf til að komast inní blokkina (sem ég var mjög hissa á að hún skyldi muna í hennar ástandi). Við röltum upp þær þrjár hæðir sem þurfti til að komast að íbúðinni hennar, til þess eins að uppgötva að hún væri ekki með lykla að íbúðinni og kærastinn hennar ennþá í pulsupartýinu.

Eftir að vera búin að umturna öllu í veskinu sínu (sem, mér til mikillar furðu, er ekki botnlaus pyttur eins og almannarómur í heimi karldýra segir til um) að þá reynir hún að hringja í sinn betri helming. Sem virðist ekki virka þar sem, af einhverjum óskiljanlegum ástæðum, að þá virðist hún hafa gleymt númerinu hans.

Við endum með að setjast á bekk fyrir utan blokkina hennar til að nærast á frekar köldum hamborgurum og skolum þeim niður með dýrindis munnvatni þar sem kókið okkar virtist hafa horfið sporlaust.

Eftir matinn ætlar hún að halda áfram að reyna að hringja í manninn sinn, en finnur ekki símann sinn. Hún virtist hafa týnt honum í bænum. Og ég nokkuð viss á minni sök, bendi henni á að það hafi ekki verið mikið meira en fimm mínútur síðan að ég horfði á hana reyna hringja. Hún marg þrætir fyrir það þannig að ég lána henni símann minn og hún reynir aftur að hringja í kærastan sinn. Ca tíu vitlausum númerum og mestmegnis af inneign minni síðar, ríf ég síman af henni og segist pottþéttur á að hafa séð hana með símann sinn áðan og styng uppá því að hún finni hann og athugi hvort hún sé ekki með númerið hans í símaskránni.

Hún segir að það geti verið möguleiki og mér dettur það snjallræði í hug að reyna að hringja í hennar síma (ölvun á sök á því að mér datt það ekki fyrr í hug). Var svo síminn allan tíman í vasanum hennar þannig að hún tekur upp símann og byrjar að hringja. Hringir þá síminn minn, ég svara og heyri röddina hennar segja “Hæ hver er þetta?” Horfi ég þá frekar pirraður á hana og segi “Gettu”

Endar þetta svo á að hún nær loksins í kærastan sinn, hann kemur svo og opnar fyrir okkur. En þar sem að það var fyrir löngu búið að drepa alla djammstemmingu fyrir mér að þá beila ég á bænum og fæ ég að crasha á sófanum hjá þeim.

 

...

 

Shiiiit, þessi saga er miklu lengri á blaði til þess að vera smá áhugaverð heldur en að segja hana. Var nokkrum sinnum við það að gefast upp á að skrifa hana. En mér tókst að klára hana og það er eins gott að maður fái einhver vúhú og heyrheyr fyrir þetta.

 

En já, skólinn er byrjaður. Nenni ekki að segja meira frá því nema að hann er alveg frábær en frekar erfiður og áfangarnir þessa önnina samanstanda af tólf klukkutímum af stærðfræði, tólf klukkutímum af heimsspeki/mytholigy/sögu vísinda og tólf tímum af efnafræði á viku. Allt kennt á dönsku. Einnig er ég í ensku en ég fæ að taka stöðupróf í henni í næstu viku.

Augljóslega sýgur þetta alveg gjörsamlega úr manni alla orku. Og vil ég þakka kaffikönnunni minni kærlega fyrir frábæran stuðning hingað til.

 

Ég lenti í því að einn kennarinn minn stall “óvart” öllum pennunum mínum. Og þegar ég spurði hana útí það játaði hún sök og voru þeir ekki á einum stað heldur mörgum og flestir inní einhverjum skáp þar sem öll hennar dýrmæti enda og hef ég sjaldan séð jafn marga penna á einum stað á minni stuttu, en áhugaverðri, ævi.

Mér fannst þetta svo fyndið að ég samdi lítið kvæði um þetta og læt ég það hér fylgja:

 

She lives here right amongst us

children, women and men

Lurking in every corner

trying to find them again

´Cause

Of them she never tires

not one nor two nor ten

 

Hide them all if you will

if you don´t like taking chances

Your home you can fortify

With moats, walls or fences

"But to no avail"

For it is no match

Against her three extra sences

 

Preciuos it beholds her

like men behold their gems

Better just give them to her

if you don´t like feeling tense

"And remember to bow before her"

For she is no other

then the LORD OF THE PENS

 

 

Og svona að lokum að þá vildi ég myndskreyta þessa blogfærslu með gamalli mynd af mér og Þórdísi. Ástæða? Vegna þessa að ég á engar fleiri nýjar myndir af mér vegna leti í að fá þær frá fólki og ég er með gífurlega þörf á að minna ykkur á hversu undursamlega fallegur ég er!!

 

 

Elska ykkur öll

 

Kveðja

 

Steinar son of Ragnar

 

P.S

 

Það er gaur með mér í tíma sem heitir Mohammed M. Mohammed. Fyrir kvað ætli að miðju M-ið standi fyrir ? :D

Skyrsla 537177

Jæja kæru foreldrar, bræður og systur, vinir og vinkonur, frændur og frænkur, ástmenn og ástkonur, herra forseti og ógleymdir meðlimir ofur leynilega félagsins Leyndó.Hf.

Ég ætla að segja ykkur aðeins frá, vonandi í sem styðstu máli, uppátækjum mínum síðustu vikurnar.

 

Eftir freka dýra viku á hóteli, skal spara ykkur smáatriðin í þetta skiptið, að þá ákveð ég að bjalla á þráðinn við samkyneigðan vin Karinu mágkonu, sem býr einmitt hérna í Álaborg. Og væri það algjerlega óþarft að taka fram kyneigð hans, nema vegna þess að hann er bara as gay as it gets. Sem er bara mjög gott því að hann er fatahönnuður og ég er nú þegar farinn að njóta góðs af því. En núna er ég aðeins að fara framúr mér..

Frekar stressaður við að fara að hitta hýran fatahönnuð og fatahönnuðar vinkonu hans, reyni ég að finna mitt fínasta púss og lappa aðeins uppá útlitið.

Rölti svo heim til hans, hann tekur á móti mér og dregur mig inn til vinkonu sinnar, sem vill svo til að búa við hliðina á honum.

Er mér svo boðið uppá þennan helvíti fína grillaða kjúkling og kús kús með grænmeti og var þessu skolað niður með ófáum rauðvíns og hvítvínsglösum. Ræðum við þrjú svo saman um hina og þessa hluti. Og lifnaðar aðstæður mínar hérna í DK komu upp og Hege(vinkona Tobiasar(homminn)) krafst þess að ég myndi tékka mig út af hotelinu og koma að sofa hjá henni. Sem ég gerði svo daginn eftir.

Hún þurfti hinsvegar að kalla þetta gott vegna þess að hún var í miðju verki við að hanna og sauma brúðarkjól og jakkaföt fyrir vinfólk sitt, og þurfti þess vegna að fara snemma í háttinn.

Við tveir skelltum okkur hinsvegar yfir í hans íbúð í frekari drykkju og trúnaðarsamtala. Var það mjög gaman og er ekkert mikið meira um það að segja nema að hann fann einn af ófáum veikleikum mínum sem eru flott föt. Og var hann með stóran stafla af allskonar merkja flíkum sem koma ekki út fyrr en í haust.

Þannig að ég var eiginlega bara barbie dúkka sem hann var að klæða upp og á einhvern undarlegan hátt að þá fylltist glasið mitt alltaf af meira áfengi. Og pældi ég ekkert mikið meira í því fyrr en hann fór að tala um hversu sexí ég væri í stígvélunum sem hann hafði verið ½ tíma að klæða mig í. Tékkaði ég þá á tímanum og var þá farið að líða að þeirri stund sem haninn galar fólk guðs á fætur.

Þannig að ég tók þá ákvörðun, þrátt fyrir síendurteknar beiðnir hans um að gista, að ég vilji ekki vakna sár í bossanum daginn eftir(og var ég ca einu glasi frá þeim möguleika :S) og skelli mér uppá hotel.

 

Daginn eftir tékka ég mig, skítþunnur, ósofinn og myglaður, útaf hótelinu og held af stað heim til Hege. Tekur þar á móti mér eiginmaður hennar og ekki er klukkutími liðinn fyrr en við erum orðnir bestu mátar. Og er ég búinn að sofa í sófanum hjá þeim síðan.

 

Mjög skemmtileg vika líður á þeim tíma og enn er ég ekki kominn með íbúð. Þrátt fyrir mikla hjálp þeirra Dana sem ég hef kynnst.

Og þar sem það þýddi ekkert að væla um það að þá ákveð ég að þiggja boð Tobiasar og skella mér á djammaran með honum. Sem var “strandpartý” ekki langt frá þar sem við búum.

Strandpartýið var semsagt á höfn sem var einfaldlega fyllt af sandi. Sólhlífum og strandstólum dreift svo um svæðið. Einu stk bar skellt á einn endan og svo svið með DJ og dansplássi á hinn. Uppúr eitt var partýið svo fært inní svona stóra skemmu þar sem var haldið reif. Endaði svo á að rölta með stelpu, sem ég þar kynntist, í miðnætur snarl. Við tókum með það sem við keyptum og snæddum það á rómantískri staðsetningu við ána sem hún vildi endilega sýna mér. Semsagt mjög heppnað kvöld í alla staði :)

 

Þriðjudeginum þar á eftir að þá er þeim verðlaunað sem bíða, þ.e.a.s mér. Og finn ég eitt stk íbúð. Sem er lítið einbýlishús, staðsett mitt á milli skólans og miðbæjarins. Er ég með litla stofu og svefnherbergi útaf fyrir mig en deili eldhúsi og klósetti með einni stelpu. Einnig er stór og flottur garður bakvið húsið. Þannig að bara hamingja þar.

 

Daginn eftir koma aðrar góðar fréttir. En þær voru í bókstaflegri kantinum því að hún Linda litla kom í stutta, en eftirminnislega, heimsókn. Vorum við ekki lengi að sýna Dönunum hvernig alvöru hástéttar Íslendingar taka djammaran á þetta og sugum við stemminguna úr hverjum staðnum á fætur öðrum þangað til að ekkert var eftir nema tóm skelin.

En eins gaman og það er að taka á móti einhverjum, að þá er jafnleiðinlegt að þurfa að kveðja aftur. En ég bíð samt spenntur eftir þeim næsta sem elskar mig jafn mikið og hún og ákveður að auðmýkja mig með nærveru sinni.

 

Skólinn byrjar svo í næstu viku og ég er bara eins og sex ára krakki að bíða eftir fyrsta skóla deginum. Drullu fokking spenntur semsagt :D

 

En já ég lofaði að hafa þetta í styttri kantinum þannig að ég er hættur í bili..

 

..sakna ykkar meira en þið mynduð trúa!!

Kossar

 

Kveðja

 

Steinarr njósnari Íslensku þjóðarinnar í Danmörku

 

P.S –stop-

Til Björns Bjarnasonar –stop-

Ég er hingað til bara búinn að finna einn veikleika hjá Dönunum. –stop- Sem er að þeir –stop- virðast ekki lifa neitt svo rosalega –stop- lengi þegar maður heggur af þeim hausinn.-stop-

Mun hafa frekara samband þegar ég finn út meira-stop-

 

Me living in Denmark? Honestly, I did not see that coming!

 

 

 

Aðvörun; Blog þetta er mjög langt; Aðvörun lokið

 

Jæja þá er maður kominn til merkur Danana og verð ég að segja að mér finnist svoldið vanta fjöllinn í bakgrunninum...en nóg um það.

Á Sunnudaginn, eftir gott og skemmtilegt ættarmót , þar sem svefninn var ekki eins og maður kýs að hafa hann, fór ég að klára flytja dótið mitt úr íbúðinni minni og hans Adda.

Einnig kvöddumst við Addi á okkar hátt, þ.e.a.s með því að taka nokkra halo leiki saman.

 

Eftir það fór ég á tilveruna að borða með fjölskyldunni og voru okkur færðar hverjar kræsingarnar á fætur annari. Það áhugaverðasta var einhvers konar djúpsjávar fiskur sem ekki sést oft á þurru landi og var hann borinn fram með einhverskonar kókos og engifers sósu. Og verð ég bara að segja að hann smakkaðist bara helvíti vel.

 

Vel mettur knúsaði ég systkynin mín bless og hélt áleiðis til kaffi Aroma til þess að finna út hverjir elskuðu mig mest með því að heiðra mig með nærveru sinni.

Góð var mætingin og mikið var glensað og gaman. Bjórglösin og staupin voru tæmd hvert af fætur öðru og  fóru svo mestu hetjurnar í poker þar sem Viggó raðaði að sér spilapeningunum.

Eftir rölt áleiðis heim með Skara og Viggó, og svo leigubíl restina, ákvað ég að það væri kannski kominn tími til að pakka. Þar sem það voru einungis 3 tímar þangað til að ég þyrfti að drífa mig út á flugvöll.

Og ég get sko sagt ykkur það að það er mjög áhugaverð saga á bakvið pökkunina. En ég nenni ekki að skrifa hana alla þannig að þið fáið bara styttri útgáfuna.

Hún hljómar svona; Pakkiddi pakkiddi pakk, hmm er ég að gleyma einhverju, ehh neibb, loka tösku, knúsa pabba bless keyrt útá flugvöll.

 

Eftir að hafa losnað úr faðmlaginu frá móður sem var að sjá á eftir uppáhalds barninu sínu ákvað ég að faðma mína eigin móður bless, haha þið sáuð þetta ekki fyrir, allaveganna. Einni innritun og einum 5 dollara bjór seinna fór ég um borð í vélina og ætlaði svo sannarlega að fá minn langþráða svefn, því að, fyrir ykkur sem ekki voruð búin að gera útreikningana í huganum, að þá var ég mjög þreyttur eftir ættarmót og ekki enn farinn að sofa frá því að ég vaknaði deginum áður. En neeeii, ég þurfti endilega að sitja fyrir aftan krakka sem var að fljúga umsjónarmanna laus og var með þráhyggju á að sparka og lemja í sætis bakið hjá mér og Dönsku kvensunum 2 sem við hlið mér sátu. Og hversu mikið sem við grátbáðum flugfreyjurnar um að henda honum út að þá vildu þær meina að með því að þá myndum við stofna öllum hinum farþegunum í hættu. E-ð með loftþrýstingsmun utan og innan flugvélarinnar að gera.

En ég sendi honum geðveikt slæmt karma og viti menn, keyrði bara ekki eitt stykki rúta yfir hann fyrir utan flugstöðina. Gæti samt verið ímyndun. Ég var mjög þreyttur og þá á raunveruleika skynið mitt til að hverfa.

 

En já hvert var ég kominn, já, ég var kominn til Köben og átti von á að Ian, Danskur vinur minn sem ég kynntist í gegnum World of Warcraft (ég veit hvað þið eruð að hugsa ‘NÖÖÖRD’) og hafði aldrei hitt,  myndi koma og pikka mig upp. En vandamálið var að hann á ekki gsm og ég var með fresli og þegar maður á ekki inneign að þá er ekki hægt að hringja í mann í útlöndum, fokking rugl. En hann spjaraði sig og labbaði upp að næsta víking og sagði “Are you Stæner?” En það vildi svo til að þetta var bara einhver gaur í búning að auglýsa nýja bjórtegund, þannig hann svaraði bara “nope, but can I interest you in tasting our new beer?”

Nokkrum bjórprufum seinna labbaði hann uppað næsta víking en passaði sig á því að hann væri nútímalega klæddur og það var að sjálfsögðu ykkar elskulegi ég.

Við tókumst í hendur og vorum báðir jafnhissa á hvernig hvor annar leit út. Því að þrátt fyrir að hafa séð myndir, að þá á fólk til að líta öðruvísi út í raunveruleikanum.

 

Við fórum svo að upplýsingaborðinu að leita að hoteli fyrir mig, því að ekki gat ég beint farið að troðast inná par sem býr í studio íbúð, ekki frá þeirra sjónarhorni allavegana :P

Ég bað um ódýrasta hotelið sem kostaði 550kr danskar og er sú króna ca 17kr íslenskar þannig að þið getið reiknað út hversu fokdýrt þetta var. Þar af leiðandi pantaði ég bara 2 nætur.

Ian var svo indæll að vísa mér veginn og blæddi jafnvel á mig í metroinn. Við fórum reyndar úr á vitlausum stað þannig að ég þurfti að dröslast með níþunga töskuna lengur en mig hefði langað. Ég tékkaði mig inn hotelið og ákvað svo að það væri löngu kominn tími á að nærast þar sem að ég hafði ekki étið síðan á tilverunni kvöldið áður.

Við röltum aðeins um  í leit að stað til að snæða á og þá fattaði ég að lokaðir skór, gallabuxur, síðerma peysa og jakki væru kannski ekki alveg rétti klæðnaðurinn í 24 stiga hita.

Við enduðum svo á týpiskum túrista stað þar sem verð matarins tengist meira staðsetningunni heldur en gæðum. Fengum okkur alveg gjörsamlega óæta, þ.e.a.s ef ég hefði ekki verið að sálast úr hungri og ofþreytu, kjúklingka samloku. Og hef ég ósjaldan lent í því að þurfa borða ristað brauð með kjúkling uppá að fá smá bleytu í matinn. Kjúllinn var svo þurr að konur gætu notað hann sem fjölnota túrtappa með 10 ára ábyrgð. Við skoluðum þessu niður með stórum bjór og kostuðu herlegheitin ekki nema 170kr danskar á mann.

 

Vel mettir og með þá tilfinningu að e-ð væri að sjúga alla okkar líkamsvessa innan frá, héldum við röltinu okkar áfram þar til að ég ákvað að það væri kominn tími á smá lúr. Þannig að ég kvaddi Ian, þakkaði honum fyrir aðstoðina og hélt á leið uppá hotel þar sem ég drakk örugglega 3 litra ,af þessu líka indælis, skolpvatni sem lekur úr krönum kaupmanna hafnar. Lagðist ég svo til rekkju og steinsvaf þar til að foreldrar vorir og ein vinkona góð vöktu mig 4 tímum seinna með smsum að spyrjast fyrir um hvar í andkotanum ég væri og hvort ég ætlaði ekki að drífa mig útá flugvöll því að helvítis flugvélin væri að fara eftir 1 og ½ tíma. Komst ég þá að því að þetta hafði þá bara allt saman verið draumur og fattaði þá hvað þetta skrítna bragð var af rúfí-koladanu sem leigubílstjórinn sem keyrði mig frá Skara bauð mér uppá.

Allsnakinn, aumur í bossanum, með 1000kall í annari hendi og gsminn í hinum hélt ég af....neeeii..nenni þessu ekki lengur, fannst blogið bara vera hálf stutt þannig að ég ákvað að lengja það aðeins með smá skáldskap :P

 

En já ég vaknaði sem sé við áhyggju skilaboð foreldra minna og stökk þá á fætur, fann næsta tíkalla síma, létti af þeim áhyggjunum, stökk svo á strikið(eða hvað sem fólk kallar þessa blessuðu götu) og fékk mér  einn 10kr ostlausan mcdonaldsborgara, einn 15kr Carlsberg í dós, eitt 10kr lionbar og staulaðist svo aftur uppá hotel að sofa.

 

Þá er dagur eitt og hálft búinn.

 

Núna kemur dagur tvö og treystið mér, ég er orðinn töluvert þreyttari á að skrifa þetta heldur en þið að lesa þetta. En hálfnað verk þá hafið er og ég nenni ekki að setja þetta inn í meira en einni færslu. Þannig að fyrir þá sem fengu sér mikið að drekka áður en þið byrjuðuð, þið megið taka 5min klósett pásu, ég bíð...

 

...Ok höldum þá áfram með smjerið

 

Dagurinn eftir fólst að mestu í því að labba um og skoða Kaupmannahöfn. Þannig að ég fór á fætur klukkan 9, sem var mjög heppilegt því að það var morgunmatur innifalinn í verðinu og tók ég þá ákvörðun að fylgja spakmælinu að morgunmatur væri mikilvægasta máltíð dagsins og át á mig gat til þess að komast hjá því að þurfa kaupa mat það sem eftir var dagsins.

 

Lítið er frá þessari blessuðu gönguferð að segja, og ef einhver er enn að lesa býst ég við að hann/hún/það sé að segja ‘hjúkket’ akkurat núna. Nema að ég labbaði framhjá einu stykki ávaxta og grænmetisbúð sem var einmitt með tilboð á bönunum og fékk ég þá snilldar hugmynd að kaupa nokkra slíka til þess að eiga sem ódýrt magafylli þegar hungrið skylli á.

 

Kristjanía vakti þó mikla athygli hjá mér og var það ekki einungis vegna skítugs fólks, með svo langa dredda að það hlaut að vera blendingar manna og geimverana úr battlefield earth (vond vond ill mynd með John Travolta í aðalhlutverki),  sem voru að selja eiturlyf. Heldur var það bara placeið sjálft. Staðurinn er bara eitt stórt listaverk og get ég ekki fundið orð til þess að lýsa honum. En fyrir ykkur fáu sem ekki þangað hafa farið mæli ég eindregið með því að þið kíkjið. Og á meðan þið labbið í gegn mæli ég með einu stk i-pod og disknum seven swans með Sufjan Stevens.

 

Löngu rölti og mörgum fóta og leggjasárum síðar fann ég mig dauðþreyttan og sveittan uppi í hotel herbergi. Skelti mér í sturtu, nærði mig á banana, skolaði honum niður með smá skolpvatni og fór svo beinustu leið uppí rúm.

 

Í morgun matnum daginn eftir notaði ég sama ráð og deginum á undan. Tékkaði mig svo út og fór beinustu leið útá lestarstöð. Átti þar óvæntar en skemmtilegar samræður við Búlgarska stúlku á meðan ég beið eftir lestinni. Og eru það einmitt m.a svona augnablik sem, að mínu mati, gera lífið eins yndislegt og það er.

 

Var svo ekki lengi að sofna í lestinni og hrekk við það að lestarvörðuinn er að pota í mig og allir í kring starandi á mig brosandi, því að hann hafði víst verið að reyna að vekja mig í dágóða stund. Ég rétti honum miðan minn og bendir hann mér þá á að þó að ég sé í réttri lest að þá sé ég í röngum vagni. Þannig að ég flyt mig yfir í réttan vagn, eða vagn dauðans eins og ég vill kalla hann. Því að meðal farþeganna voru fjórir blind fullir, hundleiðinlegir norskir karlmenn um fertugt sem héldu að þeir væru unglingar og höguðu sér sem slíkir. Þ.á.m syngja, hlæja hátt og leiðinlega, angra kvenfólkið með hallærislegum pikkup línum, pikka í mann osfrv osfrv.

Það hefði nú verið allt í lagi ef ekki hefði verið fyrir þrjá mest óþolandi krakka kvikyndi sem láta strákinn í flugvélinni líta út sem engill í samanburði. Öskrandi, hlaupandi fram og til baka um ganginn, hrista sæti, gramsa í töskunni manns osfrv. Og á meðan sátu mæðurnar bara brosandi og örugglega hugsandi ‘Ææ þeir eru svo uppátækasamir blessaðir’.

Ef einhverjir svona foreldrar eru að lesa þetta blog að þá vill ég bara láta ykkur vita að ég hata ykkur. Þótt að jafnvel svona klár gæji eins og ég get ekki séð alla enda að þá tel ég að svona uppeldi geti aldrei endað vel og þið eruð ekki gera barninu ykkar neinn greiða með því að leyfa því að haga sér svona *pirr pirr og meira pirr* Sólarplexus anda inn anda út *fjúúúúff*

 

5 tímum af lifandi helvíti og tveimur bönunum síðar lendi ég í framtíðar heimabæ mínum. Og leit hann við fyrstu sýn út miklu betur en ég hefði þorað að vona og lítur bara betur og betur út því lengur sem ég er hérna. Allavegana úr glugganum á hotelinu séð á meðan ég er að skrifa þetta allt saman ;)

 

Ég byrja á því að ná í næla mér í eitt stk kort af borginni og spyrjast fyrir um farfugla heimili, þar sem að ég hafði heyrt að þau væru svo ódýr.

Afgreiðslu dama á hoteli þar sem nóttinn kostaði ekki nema 880kr danskar benti mér á það, sagði að nóttinn kostaði um 300kr þar en einnig gæti ég tékkað hotelið hinum meginn við götuna þar sem nótinn kostaði um 500kr.

En þar sem ég var nú löngu búinn að ákveða að hafa þetta sem ódýrast ákvað ég að hringja í Jenna bróður og gá hvort hann gæti vafrað um á netinu fyrir mig í leit að einhverju ódýrara. En það var nú ekki rauninn þannig að ég hélt af stað í strætó í átt að farfugla heimilinu, og þar sem ég vissi nú heimilisfangið hélt ég að það væri nú ekki erfitt að finna það.

Þar sem ég sá enginn húsnúmer, sem gæti verið vegna þess að það voru enginn hús, hver veit, að þá fór ég úr strætónum á miðri götunni.

Þarna stóð ég í miðri stærstu úthverfa götu Álaborgar og ekkert nema vegur í sitthvora áttina og tré meðfram honum öllum. Og þegar maður leit í aðra hvora átt virtist gatan teygjast lengra og lengra.

En ég sá ljós í myrkinu í manni sem labbar að mér. Spyr ég hann hvort að hann hafi heyrt um þetta hotel. Hann var þó e-ð skrítinn greyið og muldrar hálf óskiljanlega að það viti hann ekki. Þá spyr ég hann í hvor áttina númer 50 sé allaveganna. Vísar hann þá mér í aðra áttina og labba ég þangað áleiðis. Væri þetta ósköp tilgangslaus frásögn nema að hann vísaði mér í vitlausa átt og kemst ég að því þegar ég finn loksins “hús” númer á svona trailer park og á stendur númer 2. Eru þá ekki bara öll númerin í götunni að merkja tún, eða e-ð álíka, og þau minnstu á stærð við 2 fótboltavelli. En það er ekkert annað í stöðunni  að gera en að halda af stað. Þannig að dröslast, með 2 blý þungar töskur í 25 stiga hita,  aftur til baka í þeirri von að ná, og kirkja, þetta fífl sem vísaði mér í vitlausa átt.

 

Klósett break númer 2...

 

...Þegar á farfugla heimilið var komið kemst ég að því að það er allt fullt þessa nóttina en að þau eigi laust eftir það. Þannig að ég panta 2 nætur, fæ að nota netið hjá þeim til að tékka á hoteli og finn eitt slíkt. Sem vildi svo til að það væri hotelið sem konan á 880kr nótta hotelinu benti mér á að væri hinumeginn við götuna frá henni. Þannig að ég drösla mér sömu leið til baka en næ sem betur fer að taka strætó mestmegnið af leiðinni.

Kem svo dauðþreyttur inná hotel, hoppa í sturtu og ákveð að blæða einu stykki máltíð á mig áður en ég fer að sofa.

 

Sagan er alveg að verða búin, þannig að endilega lesið áfram því að það fór alveg 2 banana orka í að skrifa hana.

 

Ég myndi ekki nenna að skrifa um daginn í dag ef ekki væri fyrir það sem gerðist fyrstu tímana.

Eftir góðan morgunmat, sem fór aðeins úr vananum vegna þess að ég hafði ekki lyst. Að þá tékka ég mig út og hef mig aftur í þetta ferðalag að þessu blessaða farfugla heimili.

Tók strætóinn alla leið að þessu sinni sem vildi til að endaði við tröppur farfugla heimilisins. Labba svo með bros á vör uppað afgreiðslu konunni og tékka mig inn. Hún spyr mig svo hvort að ég hafi tekið með lök, sem ég svaraði auðvitað neitandi. Þannig að ég þurfti að borga extra fyrir þau og mátti auðvitað ekki sleppa þeim. Þannig að verðið fyrir nóttina var komið uppí 433 og nota bene að þá kostaði nóttinn 475 á hotelinu.

Þannig að ég var pínu efins þegar ég rétti henni credit kortið, en hugsaði “fokk it, ég er kominn hingað, geri bara það besta úr þessu. Svo réttir hún mér lykilinn og segir að það sé kofi númer 30. Og ég hugsa þá “kofi??, hmm, best að athuga málið betur” Og vá hvað ég er feginn að ég gerði það. Þetta var eins og úr einhverri Vacation mynd. Ég var að borga fyrir 5 manna niðurníslu í miðri mýri. Og þið viljið ekki einu sinni reyna að ímynda ykkur hvernig þetta leit út að innan. Það voru ábyggilega fleiri pöddur og meiri raki inní kofanum heldur en utan.*hrollur* . Eftir ca 30sek án þess að blikka og hreyfa mig tók ég snögglega upp síman og hringi á hotelið sem ég var á nóttina á undan og tékka hvort herbergið sem ég dvaldi í væri ennþá laust. Sem var var ekki en þeir áttu aðeins dýrara herbergi laust og einmitt í 2 nætur. Þannig að ég fer og fæ endurgreitt, tek strætó aftur niðurí bæ, tékka mig aftur inná hotelið og fór svo að kíkja á Háskólann sem án djóks, er bara vesturbær rvk eins og hann leggur sig. Huge as hell, geeegeeigt spenntur :D

 

En vá hvað það er gott að vera búinn að skrifa þetta helvíti shiiit. Hefði frekar átt að segja bara, hæhæ allt í góðu bæbæ. En fokk it, ég skrifaði þetta og núna er þetta búið.

 

Sakna ykkar allra. Þ.e.a.s þar til að ég finn fólk sem kemur í ykkar stað, neeeeii :*

 

Kveðja

 

Moa

Að særa eða vera særð/ur?

Geðklofi og draumar - Englar og djöflar

God damn it

Loforð er loforð

Ég var búinn að gera samning að þegar comment næðu uppí 10 að þá myndi ég gera nýtt blog. Og mun það ávallt vera díllinn. Ekki að ég muni ekki bloga þrátt fyrir það. En ef þau fara uppí 10 að þá mun ég skrifa eitt stk samstundis.

Akkurat núna er ég í skrítnu skapi, þannig að þetta blog ætti að vera frekar sérstakt. Ég veit ekkert um hvort það verður fyndið, sorglegt, súrt eða leiðinlegt. Það skiptir svosem engu máli. Ég skrifa bara það sem kemur uppí hugann.

Ég er jafnmikið að pæla í vatnsglasinu á borðinu mínu og..hmm, talandi um vatn. Ég fór á eldsmiðjuna með Jenna bróður á föstudaginn og það var eitt stk lifandi vísindi á borðinu sem við settumst við. Í endan á því er alltaf svona spurningar með vísbendingum. Og því færri vísbendingar sem þú notar því fleiri stig færðu. Ef þið lesið lifandi vísindi að þá vitiði um hvað ég er að tala. Allavegana, ein spurningin var að biðja um nafn á málm, sem svo kom í ljós að var Ál. Ein vísbendingin var ' Hann hefur verið notaður í 150 ár en finnst ekki hreinn í nátturunni'. Semsagt ál finnst í nátturuni blandað saman við súrefni og er þá þekktur undir heitinu súrál. Og þá fór ég að pæla í vatni, sem er vetni og súrefni. Afhverju köllum við ekki vatn súrvetni og ef svo væri myndi það þá hljóma jafn girnilegt og ferskt. Ímyndum okkur t.d krystal auglýsingu. "Létt kolsýrt súrvetni með fersku blóðappelsínubragði" Ég veit ekki um ykkur en það hljómar ekki sem e-ð sem ég myndi vilja drekka.
Þannig að fyrst við köllum vatn 'vatn' afhverju getum við þá ekki breytt nafninu á súráli? T.d tekið ú-ið og r-ið úr og þá höfum við orðið sál. Ég held að það væru ekki eins margir á móti álverum ef við myndum nota það orð. Tökum dæmi. Í staðin fyrir að þeir væru að hreinsa súrál að þá væru þeir að hreinsa sál. Og hvað hjartlausu skepnur væru á móti hreinsun sála? Sama fólk og stingur augun úr litlum sætum hvolpum. Og það vill enginn láta bendla sig við það að stinga augun úr hvolpum. Hversu mikið sem mig ehh þau langi til þess.

En já hérna var eitt stk blog eins og ég lofaði og ég vona að þið lesið smá letrið!

Kveðja

S

Höfundur blogsins áfríar sig frá öllum skoðunum sem gæti komið fram þar og farið fyrir brjóstið á fólki. Allt eru þetta bara handahófskenndar hugsanir og hafa endilega ekkert sameiginlegt með skoðunum höfundar. Höfundur vill minna fólk á að hann er löghlýðinn borgari og virkur meðlimur samfélagsins (allaveganna á blaði, þið getið ekkert sannað!!) Fjölfjöldun á efni blogsins eru með öllu óheimil.

Salöt